Blog: Van de reclamewereld naar de energietransitie

20 oktober 2026

Blog: Van de reclamewereld naar de energietransitie

Jaap Hermans,

onze programmamanager Duurzame Energie

Negen maanden energietransitie

Het is 5 januari 2026, ik fietste door de beginnende sneeuw naar mijn nieuwe werk. Het zou om allerlei redenen een rare week worden. Door de sneeuw was er die week bijna niemand op kantoor. Ik begon met mijn nieuwe werk, iets waar ik nog nooit mee bezig was geweest: Duurzame Energie.

Ja, ik heb al langer zelf zonnepanelen. Ik had op dat moment ook al twee jaar een grondgebonden warmtepomp. En ik was betrokken bij de ontwikkeling van ons woningbouwproject, waarin we met 26 huishoudens probeerden een duurzaam netwerk van huizen op te zetten. Zijdelings was ik er dus wel mee bezig. Maar dat was doen. En nu had ik de functietitel “programmamanager”, dat klonk toch minder als doen.

Een storm van denken, doen en overleggen

Na de eerste week, waarin ik vooral met mijn oren klapperde, was het een storm aan denken, doen, uitvoeren en overleggen. En racen door Noord-Holland. Avonden organiseren, bijwonen en opruimen. Zorgen voor koekjes bij de koffie. Maar ook samen met belangenorganisaties, de provincie of het rijk om de tafel, kijken hoe dingen toch kunnen, toch mogen, toch voor elkaar krijgen.

Want doen is waar het uiteindelijk op neerkomt. Mensen samen laten komen om te zien wat er speelt. In week 3 kwamen er 300 mensen uit het dorp Drechterland samen om de eerste plannen te bekijken voor een zonneweide op het land van een agrariër die wil stoppen met boeren. De week daarna mochten we meeluisteren en meedenken over windmolens in de Waterwolfpolder in Haarlemmermeer.

En zo ging het door. Van project naar project, met veel overleg tussendoor, en avonden vol betrokkenen en koekjes bij de koffie.

Van snel naar duurzaam

Ik kwam uit een snellere werkwereld, die van de reclame, om het plat te zeggen. Maar ook een wereld waarin datgene wat je net met veel liefde, bloed, zweet en stress voor elkaar hebt gekregen, volgende maand alweer “oud” was. Nu werk ik aan projecten die naar alle waarschijnlijkheid 25 jaar mee zullen gaan. En dagelijks impact maken op vele mensen in hun directe omgeving, hun beleving, of indirect bijdragen aan de leefomgeving (rotwoord).

Ergens in maart realiseerde ik me: het is ook goed om bij dit soort projecten meer tijd te nemen. Om te bekijken of het écht past, of het écht nodig is, en of het echt niet anders kan of moet.

Maar er moet nog wel een boel gebeuren. De Nederlandse overheid heeft het zelf over 3x zoveel zon-op-land, 2x zoveel wind-op-land, en 20(!) x zoveel opslag van stroom.

Epibreren en andere onbekende woorden

Daarnaast kreeg ik te maken met de RES, het IBW, de SRE, de WUB’s en de PCNH. De TBO’s, LSNH, ESNH en alle landelijke koepels en belangenpartijen. Een heel nieuw jargon van drie- en vierletterige afkortingen. Als u mij ze ooit hoort bezigen: trek me aan mijn oor.

Van de week hoorde het woord “epibreren”, zoekt u even met me mee wat het ook al weer betekende? Gelukkig krijg je er in de praktijk minder mee te maken dan je verwacht. Mensen blijken toch aanspreekbaar. Willen toch ook dingen voor elkaar krijgen! Al blijft het veel vergaderen.

Vrolijk doorgaan met doen

Negen maanden later kan ik zeggen: ik hoop vrolijk door te gaan met doen. En als jullie iets doen, waar ik of wij bij kunnen helpen, dan doe ik graag met jullie mee.