Dit weekend was ik een dag in een heel mooi gebied in Zuid-Holland. Ik kom daar al vanaf kindsbeen af en ben er erg aan verknocht. Een prachtig getijdengebied aan zee met stuivende duinen, mooie planten, veel vogels. Een heerlijk gebied ook om als kind in rond te struinen. Ik deed dat en nu doen mijn kinderen het ook: wie durft er van het hoogste duin te springen? En luipaard spelen tussen de lage stuifduinen! En dan tussendoor besef ik dat de kans heel groot is dat zij dit ook weer mogen meemaken met hún kinderen.
Je vraagt je dan af hoe je zoiets durft te denken in het zo veranderlijke landschap in ons land. De bedrijventerreinen en nieuwbouwlocaties die, zij het nu door de economische situatie wat minder onstuimig, toch nog steeds overal uit de grond omhoog schieten. Mijn reden tot optimisme komt door twee zaken:
- Ten eerste de stevige juridische bescherming. Het gebied is een Natura2000 gebied. En terecht! En recentelijk heeft de provincie Zuid-Holland een direct aanliggend gebied in de structuurvisie aangewezen als landschappelijk “Kroonjuweel”! Wat al direct aanleiding was om initiatieven die het landschap zouden aantasten niet mogelijk te maken. Het “Kroonjuweel” blijkt dus niet alleen een glimmend beleidsconcept maar ook in de praktijk een goed initiatief.
- Ten tweede, en wellicht nog duurzamer, is dat het gebied door veel mensen zeer wordt gewaardeerd én gebruikt. Zowel door natuurliefhebbers maar ook door recreanten. Ik denk dat er een stevige relatie is tussen deze twee zaken. Door de waardering van het gebied zullen bestuurders ook niet snel geneigd zijn beschermende wetgeving op te heffen. Natuurmonumenten, in dit geval, doet er alles aan mensen de mogelijkheid te geven van dit gebied gebruik te maken en er van te gaan houden.
In Noord-Holland zijn legio plaatsen aan te wijzen waar precies hetzelfde aan de hand is. Het is aan de provincie om te zorgen voor adequate wetgeving op provinciaal niveau. In de nieuwe structuurvisie is daarvoor mijns inziens een prima basis gelegd. Het is aan maatschappelijke organisaties, aan lokale overheden en aan actieve burgers om de waarde van die gebieden zo breed mogelijk bekend te maken en mensen van deze gebieden te laten genieten.
Voor één speciaal landschapstype in Noord-Holland wil ik expliciet een lans breken: de binnenduinrand. Een gebied met grote landschappelijke waarde. Niet voor niets veelvuldig door oude meesters vast gelegd. Deze gebieden kennen ook een grote economische dynamiek: zij zijn bijvoorbeeld zeer in trek om te wonen. Ik maak mij zorgen over deze gebieden, bijvoorbeeld bij Haarlem en Santpoort. Met de liefde van de inwoners van deze landgoederenstrook met bossen en graslanden zit het wel goed. Mijn zorg richt zich op de tekortschietende planologische bescherming. De provincie heeft recentelijk delen van dit gebied de bescherming van de “Ecologische Hoofdstructuur” ontnomen. De waarden zijn inderdaad niet zo zeer ecologisch van aard maar landschappelijk. Deze waarden dienen ook adequaat te worden beschermd. Wij roepen de provincie met klem op een bijpassend juridische bescherming te organiseren. Wellicht dat Noord-Holland ook “Kroonjuwelen” kent? Het is aan de provincie om dit mooie gebied veilig te stellen voor ons, onze kinderen en straks weer hun kinderen!
Lees hier alle blogs