De provincie Noord-Holland staat voor de grote opgave € 64 miljoen per jaar te gaan bezuinigen.
Maandag 28 juni spreken de Statenleden zich uit over de door Gedeputeerde Staten opgestelde Kaderbrief 2011.
Ook de Milieufederatie dreigt door deze bezuinigingsoperatie gekort te zullen worden. Met 30% maar liefst!
Nu begrijp ik natuurlijk ook dat die miljoenen ergens vandaan moeten komen. En dat zal ergens pijn moeten doen. Wat ik echter niet begrijp is dat Gedeputeerde Staten de gekozen lijn waarlangs zij haar afwegingen beredeneren niet consequent en verstandig hanteren.
Mijns inziens is er terecht gekozen voor het blijven financieren van de zogenaamde “kerntaken” van de provincie. Daaronder valt o.a. het Ruimtelijk domein maar ook een deel van Milieu domein.
Juist in die domeinen is de Milieufederatie actief. Een kerntaak zou je dus logischerwijs denken. Maar nee; de provincie ziet ons meer als een organisatie die leuk wat burgers ondersteunt en bestempelt ons als “steunfunctie”: géén kerntaak.
Ik ben er van overtuigd dat de provincie met deze benadering over het hoofd ziet dat de praktijk van bijvoorbeeld de Ruimtelijke Ordening de laatste jaren erg is veranderd. Plannen worden niet meer door de overheid uitgetekend en over het betreffende gebied uitgestort. Nee: maatschappelijke organisaties en inwoners worden vanaf het eerste begin betrokken bij de planvorming. Het Rijk doet dat nadrukkelijk, bijvoorbeeld bij een discussie over de aanleg van een IJmeerverbinding tussen Amsterdam en Almere. De provincie en het Rijk gaan het ook doen bij de zoektocht naar de mogelijkheid een gelimiteerd aantal woningen te bouwen in Waterland waarbij het primaire doel is met gegenereerd geld landschap en recreatie duurzaam te financieren. Ingewikkelde kwesties waarbij je vanaf de start de creativiteit, ideeën en meningen vanuit het veld inbrengt. MNH is daarom bij deze trajecten betrokken. MNH speelt nadrukkelijk een rol op een kerndomein van de provincie.
Ik sluit af met een voorbeeld van hoe het mis kan gaan als je organisaties niet vroeg in het planproces goed betrekt: Het Wieringerrandmeer. De provincie heeft zich verbonden aan een plan dat eigenlijk niemand wil. De tegendruk vanuit de maatschappij is breed en stevig. De provincie hangen claims boven het hoofd van betrokken ontwikkelaars van vele miljoenen euro’s. Dat had niet gehoeven. De Milieufederatie, maar ook andere organisaties, boden vanaf het begin aan mee te denken. De deur bleef echter dicht! Dit weerhield ons er niet van om samen met andere organisaties een prachtig alternatief te maken: “Het andere Wieringerrandmeer: haalbaar, schaalbaar, betaalbaar”. Wie weet komt dát meer er ooit wel.
Mijn oproep aan de provinciale politiek: laten we elkaar erkennen als volwaardige partners, dan zijn we samen tot hele mooie dingen in staat! En die bezuiniging? NIET DOEN! Je verdient het dubbel en dwars terug!